"Wat is nu echt belangrijk?" Zo haalt Jessica 13 minuten schermtijd

Ken je Toy Story (nog)? In het vijfde deel van de klassieker worden de geliefde speelgoedpersonages Woody, Buzz Lightyear en Mr. en Mrs. Potato Head helemaal vergeten door de kinderen — dankzij een tablet. Zonder spoilers, maar de boodschap is helder en actueel: laat kinderen lekker buitenspelen en een eigen fantasiewereld creëren waarin cowboys, astronauten, aardappels en dinosaurussen in vrede samenleven — zonder tablets en telefoons. Jessica, moeder van anderhalf jaar oude dochter en medewerker bij Optimo, realiseerde zich hetzelfde.

“Mijn kind is nu al geobsedeerd door schermen.” Niet gek, want ze is erdoor omringd. Dus, startte Jessica bij zichzelf. Af van die telefoon, met behulp van de Digital detox challenge. Inmiddels heeft ze de ‘ouderwetse’ kinderpuzzels weer uit de kast gehaald en kan ze met trots zeggen dat ze een schermtijd van slechts dertien minuten behaalde.

Voor haar dochter én voor zichzelf

Anderhalf jaar geleden kreeg Jessica een dochter. Dan verandert je leven behoorlijk. “Je wordt meer geleefd dan dat je zelf leeft. Werk gaat door. Thuis gaat door. In die al drukke bestaanswereld, vallen schermen ineens extra op.” Hoewel haar dochter thuis geen telefoon vasthoudt, zag Jessica dat ze bij opa en oma wel een telefoon mag vasthouden. Dat zette haar aan het denken over haar eigen schermgebruik.

 “Toen keek ik om me heen. Mijn partner zat op de bank met zijn telefoon en overal waar je komt zie je mensen met hun hoofd naar beneden op hun scherm kijken. Ik dacht: dat is eigenlijk wat mijn dochter de hele dag ziet. Het zit er bij haar nu al helemaal in. Zodra ze een telefoon ziet, wil ze hem hebben.”

De Digital detox challenge kwam precies op het juiste moment. Sindsdien gaan Jessica, haar partner en dochter vaker naar buiten voor een wandeling met de kinderwagen of spelen ze samen thuis.

 “Waar ik vroeger misschien zei: Goed gedaan, lieverd, ga ik nu naast haar zitten en maken we samen een puzzel of spelen we met Lego.”

Een goede start van de dag

Stap één van Jessica's digital detox was simpel: de telefoon de slaapkamer uit. Voorheen lag ze, zodra haar dochter sliep, samen met haar partner nog op bed spelletjes te spelen. En 's ochtends? Dan was de telefoon het eerste wat ze pakte om berichten te bekijken. Nu blijft haar telefoon beneden en begint haar dag een stuk rustiger. Een goed begin is het halve werk.

 “Ik heb weer mijn wake-up light in gebruik genomen. De telefoon blijft beneden, ik lees mijn dochter nog even voor en daarna gaan we gewoon slapen. Of we zijn nog met elkaar in gesprek. 's Ochtends word ik wakker als de lamp langzaam aangaat en daarna de vogeltjes beginnen te fluiten. Ik heb helemaal geen behoefte meer om meteen mijn telefoon te pakken en te scrollen. Je begint de dag gewoon veel relaxter."

Eén van de tips uit de challenge was om de schermtijd op haar telefoon bij te houden. Dat deed ze. En hoe! “Laatst zat ik aan het einde van de dag op dertien minuten schermtijd. Toen dacht ik: zo, dat heb ik goed gedaan. Daarvan was zeven minuten omdat ik een betaling voor een collega moest regelen. Ik had mijn telefoon echt nauwelijks vast gehad. Daar ben je dan toch een beetje trots op. Vroeger zat ik soms op zes uur schermtijd per dag. Dan ga je jezelf echt afvragen: heeft dit waarde? En als het antwoord nee is, waarom zou je het dan nog doen? Nu merk ik dat als ik mijn telefoon pak, ik veel sneller denk: waar ben ik eigenlijk mee bezig? En dan leg ik hem weer weg.”

Ik wil dit

Je moet optijd op je werk zijn, je moet een deal binnenhalen, misschien moet je de kinderen ophalen, je moet boodschappen doen, je moet naar de gym, je moet optijd slapen en je moet nog even het nieuws lezen. We ‘moeten’ best veel. Sommige dingen moeten we omdat het een verplichting is, andere dingen moeten we omdat we het onszelf opleggen. Wat als je de focus verschuift, van moeten naar willen? 

 “Waar ik eerst echt gehaast door het leven ging en overal achteraanrende, merk ik nu dat ik veel meer rust ervaar. Ik voel me weer meer geaard, alsof ik weer op mijn plek zit. Mijn focus is verschoven van alles wat ‘moet’ naar wat ik zelf belangrijk vind. Waar word ik gelukkig van? Ik ervaar nog steeds drukte op mijn werk, maar ik voel die druk niet meer zoals vroeger. Werk is druk, maar thuis is belangrijker.”

Dat drukkende gevoel, het ‘moeten’ en het niet goed weten hoe dat los te laten, lag diep. Begin dit jaar zat Jessica nog in de ziektewet. Inmiddels is dat compleet anders.

 “Op mijn werk merken ze het ook. Ze zeggen dat het echt een stuk beter met me gaat, en dat voel ik zelf ook. Ik heb ook gesprekken gehad met een psycholoog. Dat heeft zeker geholpen. Maar de challenge heeft me laten inzien hoeveel tijd en energie dat eindeloze scrollen eigenlijk kost.”

Jessica tipt ook het boek The Let Them Theory als je verandering wilt. Want je kunt zelf meer dan je denkt, maar je hoeft niet zelf het wiel uit te vinden. De gedachte is eenvoudig: let them – laat een ander doen wat hij doet. Laat los wat je niet kunt controleren of beïnvloeden. Let me – bepaal vervolgens hoe jij zelf met die situatie omgaat.

 “Je hebt geen invloed op wat een ander doet, maar wel op hoe jij daarop reageert. Vroeger kon ik best fel reageren als mijn partner bijvoorbeeld een kwartiertje later thuis was. Nu kijk ik daar heel anders naar. Achteraf denk ik: waarom reageerde ik eigenlijk zo? Het voegde helemaal niets toe.”

Je rijdt samen met 6 anderen te hard op de linkerbaan en krijgt een boete. Wat doe je?

De oude Jessica weet het wel: de hele dag chagrijnig zijn en je afvragen waarom de auto's voor je niet werden aangehouden en jij wel.

 “Ik moest er laatst om lachen. Vorige week reed ik iets te hard op de snelweg en werd ik aangehouden door de politie. Die agent: ‘Wat heeft het voor zin om zo gestrest aan je dag te beginnen?’ Ik dacht alleen maar: maar ik bén helemaal niet gestrest. Ik reed gewoon lekker mee op de linkerbaan. Natuurlijk, ik reed te hard en daar kreeg ik een boete voor, maar ik kon daar eigenlijk heel nuchter naar kijken. De agent vroeg ook nog of ik er iets over wilde zeggen. Ik zei: ‘Nee hoor, ik heb hem verdiend. Ik reed inderdaad te hard.’ Dat was het. Vroeger had zoiets mijn hele dag beïnvloed. Dan had ik gedacht: Waarom ik? Er reden nog zes auto's te hard. Dit is oneerlijk. Nu dacht ik alleen maar, tja, jij doet ook gewoon je werk. Uiteindelijk kwam ik op mijn werk binnen met een mooi verhaal en niemand vond het erg dat ik iets later was. Dat zegt eigenlijk alles over hoe anders ik tegenwoordig met dingen omga.”

En dat is de rode draad van Jessica’s verhaal. Stel jezelf steeds weer de vraag: wat is nu echt belangrijk?